Tokyo Ravens

بد نیست، من آن را جدی نمی‌گیرم، اما حداقل می‌توانم بگویم افتضاح نیست. این یک طرح کاملاً قابل پیش‌بینی است، بنابراین انتظار چیز کاملاً جدیدی را نداشته باشید، با این طرز فکر که من تماشا کردم و از بیشتر قسمت‌ها لذت بردم و این یک راه مؤثر برای گذشته بود. هنر خوب بود، می‌توانم بگویم طراحی بد نبود، اما بهترین هم نبود. داستان خوب بود، شاید به این دلیل باشد که انتظار زیادی نداشتم، بنابراین با چیزی که آنها پرتاب کردند خوب هستم، اما به نوعی قابل پیش‌بینی بود. این بدترین بود شخصیت‌ها بد نبودند و فکر می‌کنم انیمه خیلی خنده‌دارتر به پایان رسید، قسمت 10 اپیزودی بود که بیشتر از همه به یاد دارم. سوزوکا دیرنجی با کارهایش خنده دار بود. به طور کلی: 6/10

توکیو ریونز... چه افتضاح... نمایشی با نیمه اول فراموش نشدنی باورنکردنی، و به نوعی نیمه دوم که بهتر از هر زمان دیگری ساخته شده است. حق ندارد بعضی جاها اینقدر خوب باشد و در بعضی جاها چنین خرابه ای. انیمیشن / هنری / کلیات تصویری - 8/10 --------------------------------------- ------- واقعاً چیزی برای شکایت وجود ندارد. کیفیت بسیار جامد در سراسر هیئت مدیره. استفاده از برخی عناصر سه بعدی کمی عجیب بود و دقیقاً جذاب نبود، اما خیلی هم وحشتناک نبود. جادو و افکت‌ها بسیار خوب هستند و قسمت‌های پایانی قطعاً بسیار شیک به نظر می‌رسند. صدا / موسیقی / صداگذاری - 8/10 ----------------------------------------- باز هم، بسیار محکم در سراسر هیئت مدیره. واقعا نمی توانم به OP یا ED اهمیت بدهم، چند آهنگ مناسب در خود نمایش. صداگذاری خوب بود با این حال، طلسمات جادویی به طرز غیرقابل تحملی منقبض بودند. اما بدتر از این را دیده ام. داستان - 6/10 ------------- لطفاً با داستانی که در آن نیمه اول به سختی ارزش خراشیدن ته کفش شما را دارد و نیمه دوم سعی می کند تمام "بلیچ" را در 12 قسمت متراکم کند، مرا از رنج این جهان نادیده گرفته شده نجات دهید. آنها باید از Sousei no Onmyouji سرنخ می گرفتند و 50 قسمت را هدف قرار می دادند. یا حداقل نیمه اول را با دوز بیش از حد Slice of Life تلف نکنید. به زبان ساده، توکیو ریونز تلاش می‌کند تا دنیای جذابی از جادو، آشنا، شیاطین، توطئه‌های بزرگ و غیره بسازد. اما چیزی که به دست می آوریم دنیایی است که به طور موثر معنی صفر می دهد زیرا هیچ چیز واقعاً توضیح داده نشده است. برای نمایشی که بسیار متکی به استفاده از جادو و آشنایی است، به ما به عنوان بیننده به طور موثر هیچ چیز در مورد نحوه عملکرد آن آموزش داده نمی شود. ما می بینیم که چیزهایی اتفاق می افتد، اما هیچ منطق ظاهری برای هیچ یک از آنها وجود ندارد. که انصافاً بهم ریخته است، زیرا نمایش بیشتر زمان خود را صرف معرفی شخصیت هایی می کند که قرار است مبتدی باشند و به مدرسه جادو می روند. با این حال می بینیم که آنها دقیقاً چیزهای جک را یاد می گیرند. در عوض، ما یک دسته از برش های تصادفی از زندگی دریافت می کنیم، و 6 ماه زمان می گذرد تا شخصیت ها کمی بی فایده تر شوند. دردناک است. و برای پایان دادن به همه چیز، داستان انیمه حتی هیچ نوع نتیجه رضایت بخشی ندارد. بنابراین نمایش را با درد شروع می‌کنید و با درد به پایان می‌رسانید. شخصیت ها - 5/10 --------------------- فقط از قبل به من پایان بده لطفاً مرا از شر یک MC دیگر نجات دهید که احمق‌تر از یک کیسه آجر است و به اندازه یک سطل خاک اره در خاموش کردن آتش‌سوزی خانه توانا است. من نمی توانم جذابیتی را که انیمه نویسان با ساختن MC به این شدت گنگ و ناتوان دارند درک کنم. تماشای آن از نظر جسمی دردناک است. MC در هر موضوعی یک دانش آموز F به معنای واقعی کلمه است و هیچ مهارتی از هر نوع ندارد. مثل یک سیب زمینی لعنتی واقعی و با این حال، او به دلیل کم‌ترین پیچیدگی داستانی قرن، و قدرت معمول «عشق و دوستی»، MC می‌شود. خدایا کمکم کن ما یک شخصیت دوست کمی داریم که فهیم است، اما به نوعی از انجام کاری با آن راضی است. ما علاقه‌مندی عاشقانه داریم که به نظر می‌رسد ترجیح می‌دهد یک ربات اسباب‌بازی بسازد تا با علاقه عشقش دست در دست هم بگیرد به جای اینکه واقعاً خودش برود و این کار را انجام دهد. ما در حال رسیدن به سطوحی از فروپاشی نوجوانان هستیم که حتی ممکن نیست. ما چند نفر طرفدار لولی داریم، یک میدان عشق لعنتی بین هر زن سرشناس و MC، که واقعاً سعی می‌کند محدودیت‌های عقل سلیم را آزمایش کند، زیرا وقتی می‌گویم MC احمق‌تر از خاک است و می‌خواهم برای این کار تلاش کنم، شوخی نمی‌کنم. بند کفشش را ببندد مطمئناً همه زنی در انیمه عاشق احمق نیستند؟ عیسی... چند شخصیت وجود دارند که او را نجات می دهند. یک معلم اسرارآمیز که در واقع از سطح بالایی برخوردار است، حضوری شاداب در نمایش دارد. همانطور که یکی از شرورهای اولیه است. هر کس دیگری نیز ممکن است هر روز صبح برای صبحانه چسب بخورد زیرا همه آنها خنگ هستند. دسته‌ای از شخصیت‌ها کاملاً ناشناخته هستند. در تئوری، برای هر جنبه‌ای از داستان بسیار مهم است. مانند پدر و مادر MC و علاقه عشق او. حفره ای کاملا باورنکردنی که هر چقدر هم که به داستان و شخصیت ها نگاه کنید هیچ معنایی ندارد. کل مدرسه جادویی که شخصیت‌های اصلی اتفاقاً یک سال در آن درس می‌خوانند، ظاهراً غیر از MC، بهترین دوست دوران کودکی‌اش، علاقه‌های عاشقانه دوران کودکی و 3 نفر دیگر، انسان دیگری ندارد. خودشه. بنا به دلایلی در قسمت 5 ما مانند یک شخصیت تصادفی بودیم که 2 دقیقه وقت اکران داشت تا بعد از آن از کل برنامه ناپدید شد، همراه با هر دانش آموز دیگری. چه دنیای بی جانی --- مجموع - 7/10 --- توکیو ریونز در نیمه دوم خود به سختی کشیده می شود، و بیشتر با صحنه های اکشن محکم و کاتارسیس تا حدودی جالب با مراحل پایانی توطئه همراه است. اما بقیه به طرز دردناکی اعدام می شوند. اگر شوننی می خواهید که عملکرد خوبی داشته باشد، ساعت بدی نیست. اما سرمایه گذاری در این نمایش مانند این است که به خودت لگد بزنی. فقط درد هست